Üstelik hemen yazmak istiyorum ne yazacağımı bilmeden hem de. Birazdan babam kalkacak – günaydın sultan, erkencisin – diyecek, annem - kahveni yapayım mı kızım – diyecek J tıpkı filmlerdeki gibi. Ve bu sabah film karesi gibi mutluğumun minnettarlığı içinde ne yapacağını bilemeyen mutluluk yumağı ben sanki siz bilmiyormuş gibi boyumdan büyük laflar edip – elinizdekilerin kıymetini bilin – naraları atmak isteyeceğim…

Okuduğum ve hala etkisinde olduğum kitap – DÜŞLE – diyor sayfalarca. – Yürekten istediğini gerçekleştirmek üzere bütün gücünü, zamanını, enerjini ve sahip olduğun her şeyi harca – Bunu yapmaya başladım. Dünyanın her yerinden yazıyor olmak istiyorum. Başka memleketlerin yollarında yürümek, dilini bilmediğim insanlarla sohbet etmek ve yazmak. Geçen ay Brüksel deydim, parklarında çekirdek çıtladım, yuvarlandım. Brugge de kanalda gezip masallar anlattım kendime. Rüya gibi birkaç günün sonrasında bir dizi can sıkıcı şey geldi başıma. Bruksel den trenle Köln e geçerken yolculuğumun tadı yoktu. Trenden inip istasyondan çıktım, bir banka oturdum ve sanırım saatlerce ağladım. Gocunmadım…içimdeki sıkıntıyı biran önce akıtmak ve yola devam etmek istedim çünkü. Bir başka memlekette, sokak ortasında daha rahat ağlıyor insanJ Daha özgür! Sırtımda çantam, hüznümü uzatmadan Bremen e geçtim ve bir kahvede oturup nefes alıyor oluşumun tadını çıkardım. Masama oturan 2 yaşlı adamın Türk olduğunu kulağımdaki ipodu çıkardığımda anladım. Bir muhabbet, bir muhabbet:) Her akşam saat tam 7 de buluştukları bu kahvede keyif yapan görmüş geçirmiş bu 2 adamla hayatı resmederken diğer arkadaşları geldi ve biz kocaman bir masa olduk. Öyle gerçek ve samimi bir sohbetti ki amcalardan birisi asla kaçırmadığı akşam haberlerini o gün es geçtiJ Sevdim onları. Belki bir gün bir yerde karşılaşmak dileği ile ayrıldığımızda hava kararmıştı. Ver elini Hamburg…

Dünyanın en büyük 2. fuhuş merkezi olduğu söylenen St. Pauli bölgesinde gencecik, çok güzel kızların birkaç euro ya bedenlerini satmalarını hayretle izledim. Sokak boyunca sıra sıra dizilmiş, kara yazılarına olan sitemlerini yüzlerine vurmadan bir geceyi daha öldürüyorlardı. Ölen gecemiydi, ruhlarımıydı bilinmez. Birkaç klüpten içeri kafamı uzattım dayanamadım otelime girip vurdum kafayı yattım. Kimsenin yazgısını değiştirecek sihirli değnek yok bende. Çaresizlikleri çare olmuş onca kadın içimi yaktı. Bu şehirde daha fazla duramadım, Paris biletimi yakıp eve geri döndüm.

Başkalarının hayatlarıyla kendi hayatını kıyaslayıp mutlu olmak bize yakışmaz ama elimizdekilerin, içimizdekilerin kıymetini bilmek adına birer örnektir geçtiğimiz sokaklar. Şimdi en yakınımdaki, kolumun camlarını silmeye yetmediği insanlara susuyorum çokça. Dizini kanatmadan düşmenin ne olduğu anlatılmaz, bana da kimse anlatamadı, anlamaktan kaçındım hep. Çok durmayacağım buralarda, hiçbir yerde çok durmayacağım…

Gidebildiğim kadar gidecek, yeni sokaklar keşfedip yürüyeceğim ve yazacağım. Oturduğum yerde başıma gelecekleri bekleyerek yaşamayı reddediyorum. Sevdiklerime keşfettiğim her yeni kara parçasından kart atarak – bak, hayat çoook güzel – demek ve nefes alışımın keyfini çıkarmak istiyorum. İçim sevgiyle dolu, ohhh beeeeee.