SENİ SEVİYORUM

"Seni Seviyorum" diyebilmek bir alıŞkanlık ve antreman iŞi. Bunca yıldır bu iki kelimeyi kullanma tecrübelerimden sonra bu kanıya vardım. Dilinizde bir kas var "seni seviyorum" deme iŞlevini gören ve bu kas ne kadar çok iŞlerse o kadar rahat diyebiliyorsunuz bu sözleri. Dildeki bu kaslar iŞ aileye gelince bir türlü çalıŞmak bilmiyor. Ama Şunu da düŞünüyorum ki bu alıŞkanlık ailede kazanılıyor...

Yıllarca bu kelimeyi duymak için bekledim,bekleyiŞin en büyük nedeni sanırım ailemde bu iki kelimeyi hiç duymamıŞ olmam. Yooo, çok büyük sevgi mevcuttur ailemde, ama kimse kimseye bunu bu sözleri kullanarak ifade etmez. Hatta benimki gibi az buçuk kavgalı bir ailede anneniz ve babanıza hiç sevdiğinizi söylemiyorsanız dilinizdeki "Seni Seviyorum" kasları da çalıŞmıyor tabii ve paslanıyor... Ama açıkcası insanın annesine gidip "Seni Seviyorum" demesi, aŞık olduğu insana söylemesinden daha zordur bunu kabul ediyorum. Bunda kasların hareketsizlik alıŞkanlığının yanında, sanırım elde hissedilen bir sevginin de etkisi var. Annen nasılsa orada ve biz ne yaparsak yapalım sevecek bizi,niye endiŞe edelimÂ…İnsanoğlu ters varlıklar, tamam kabul de bunda cidden bir gariplik yok muÂ…Mesela babama ya da anneme ya da kardeŞime "Seni Seviyorum" derken ki ses tonumu acaip iyi biliyorum. O ses tonu sanki bana ait değil gibidir. Sanki içinde hava titreŞimi yoktur. Diyaframından kendiliğinde çıkıverir, hatta kendini karnımdan konuŞuyormuŞ gibi hissederim. Kelimeler havada süzülürken bile kafamda "acaba yapmasa mıydım" diye endiŞeler taŞırım.KarŞımdakinin kulak zarları "Seni Seviyorum"un ilk titreŞimlerini almaya baŞladığında hafif hafif utanmaya ve kızarmaya baŞlarım.Ama bir bakmıŞım ki karŞımdaki de aynı tepkiyi veriyor ve gene kıpkırmızıyım... Bu sefer de "nasıl tepki vereceğini bilmediğinden"...Annenize yada babanıza kaç kere sarılmıŞsınızdır ki zorakiler haricinde sevgiyle. KardeŞinize kızıp, tepiŞirken kaç kere ona onu ne kadar sevdiğinizi ifade etmiŞsinizdir ki... Ya da anneanneniz ya da dedenizi bayramda eli öpülecek yaŞlıların ötesinde görüp, onların 80 senelik hayatları boyunca bir kere bile bu sözleri duymadığını düŞünmüŞsünüzdür ki... Ya da duysanız, duysalar bile kaç "Seni Seviyorum" baŞına veya sonuna "Ama, fakat..." gibi takılar almadan saf olarak havada titreŞmiŞtir ki...

"Seni Seviyorum"suz geçen onca uzun yıllardan sonra bir gün cep telefonunuzda babanızdan veya annenizden gelen bir mesajda bu iki kelimeye rastladığınızda yüzünüzdeki gülümsemenin, sevgiliden aldığınızdan hiç aŞağı kalır yanı yoktur.  

"Seni Seviyorum"u kullanın bol bol. Sadece sevgilinize değil, ailenize yakınlarınıza dostlarınıza kimi seviyorsanız ona. (Ama lütfen içinizden gelen kiŞilere, içinizden geldiği anda. Yoksa enerjisini yollayamayacağınız için çok sahte ve yapay durur. Tıpkı alıŞkanlıktan söylenenler gibi...) 

Sessizliğin Seni Seviyorumlara; Seni Seviyorumların, Ben de Seni Seviyorumlara dönüŞmesi dileğiyle...