 |
|
Sen İlksin
Sen kırk yılda bir gibisin. Sen içimdeki çocuğun sessiz çığlığı, Sen içimdeki çaresiz adamın yalnızlığındaki görünmeyen yüzüsün. Hiç yazılmamış ve belki de hiç yazılmayacak alın yazımsın, Ve hiç yaşayamayacağım ikinci hayatımsın. Sen ilksin... İlk aşık olduğum, ilk çıktığım, ilk üzüldüğüm değilsin. Ama sadece ilksin. İlk değil geceler boyu düşünmem ve dalmam boş tavana Ama sadece ilksin. Kimsin? Nerden geldin ve nereye gidiyorsun bilmiyorum, Ama biliyorum "Gideceksin". Yüzüne baktığım zaman gördüklerimi bağırmak istiyorum Ama korkuyorum bir daha görememekten. Ve susuyorum... Bu ben değilim aslında Korkan, susan. Kim bilir belki de bu senin hayat boyu üzerinde çalıştığın, Usta hareketlerle şekil verdiğin, Ruhunun bir kısmını üzerine üflediğin, Ve bana verdiğin bir sanat eseri. Sen en çok ortak özelliği olanımsın, Sen en küçüğüsün hayatımın Ve en büyüğü kalbimin. Kalabalıktaki yalnızlığım, Gürültünün ortasındaki sessizliğim, Unutamadığım birkaç isimden biri, Ve sen ilk sustuğumsun. Sen, hep hayalini kurduğum, Kimselerin ve benim de bilmediğim o yerde Denize bakan ağaçların arasındaki ahşap evimin önünde Yakamozu seyreden kişisin... Sen ilk yazdığım değil İlk sakladığım şiirsin. Sen bu kokuşmuş dünyada yıllardır aradığım ve geç bulduğum Masum çocuk yüzlümsün.. Uzağımdaki yakınım, yakınımdaki uzağımsın. En yakınında olmak istediğim ama en uzağında olmam gerekensin. Ve sen hayatımın anlamısın meleğim. 10.04.2008 |