Ruden
suni ölüm tarlalarında ben'i ekip ekip biçiyorum
alnım ne zaman toprağın yüzeyine süzülse
bir öncekine nazaran kader daha karanlığıyla çöküyor gözbebeklerime
güneş büyütmüyor, öldürüyor beni.
uçlu kalemle konulmuş nokta gibiyim bu evrende
ne gülüşlerim bir ruhun aynası oluyor
ne de yüzümün şelaleleri birinin denizi.
bedenim, ruhumun dört duvarı
ruhum, bedenimin..
Van - 2007
|
|
