Dost Parmağı
Karanlıktan korkardı
Güneş onun içiydi.
Karanlık çekti
İlerledi bilinmeze
Sihirli dost parmağıydı
Bastı düğmeye
Karanlıkta kalmamalıydı
Hiçbir şey, hiç kimse...
Kattı karanlığı önüne
Güneş oldu arkasında
Gördü karanlığın içini
O da maviydi, onun gibi
Ama düşmüştü karanlığa
Yolu biliyordu
Parmağı gösterdi
Dostluk yolunu
Gün oldu güneş doğdu
Adı yoldaşlık oldu.
İstanbul - 18.07.2008
Dost Parmağı şiiri sitemizin üyeleri tarafından eklenmiştir. Dost Parmağı şiirini yorumlamak için forumumuza ugrayabilirsiniz.
|
|
