 |
|
Denizin dibinde ağlayan çocuk
“Gözyaşları denize karışır, kimse onun ağladığını görmezmiş.” Kemal Hamamcıoğlu’nun yeni yazısı... Denizin dibinde ağlayan çocuk Bir varmış bir yokmuş. Zamanın birinde üzüldüğü zaman denizin dibinde ağlayan bir çocuk varmış. Gözyaşları denize karışır, kimse onun ağladığını görmezmiş. Öyle bir ağlarmış ki, hıçkırmak istediği zaman genzine su kaçarmış. Tuzlanırmış ruhu. O zamanlar yalnızmış bu çocuk. Oturur bütün gün denizi seyredermiş. Gece olduğu zaman yine deniz kenarına iner, sahilde uzanıp yıldızları sayarmış. Bir yıldız olmakmış tek dileği. Aradan yıllar geçmiş. Büyümüş. Yaş almış, yaşlanmış. Biraz da hata yapa yapa olgunlaşmış. Yıldız olamamış belki “daha” ama aşık olmuş. Dost olmuş. İyi olmuş. İnsan olmuş. Canı yanmış; başkalarının canını yakmış. Büyümek sertleştirmiş tuzlanmış ruhunu. Tüm okyanusları gezmiş gözyaşları, Her denizde temizlenmiş ruhu. Akıntılara kapılmış, fırtınalarda yoğrulmuş. Dalgalanmış, Durulmuş. Yıldızını kaybetmiş, yolunu bulamamış, Tam yitirmiş diye düşünürken yıldızını, Bir bakmış “Yıldız” olmuş. Geceleri kumsalda gökyüzüne bakan gençliğinin umudu “o” lmuş şimdi Denizin dibinde ağlayan çocukluğuna gökyüzünden bir selam vermiş. Artık ağlamasın, Suyun üstünde de ağlama cesaretini göstersin diye… Kemal Hamacıoğlu kemal@cosmoturk.com |
