Çocukluğumun Babası
bir şehir vardı hiç bilmediğim
soğuk vitrinli cam sokaklı
koşar adım geçerken bu şehri
babamın arkasından
babam kadar büyük insanlara çarpardı çocukluğum
cebimde biriktirdiğim
bayram şekerleri
yüzümdeki gülüş
bembeyaz kardelen sayfalara
renkli kalemlerimle çizdiğim
hiç yaşamadığım çocukluğum
babamın kokusu dökülürdü yerlere
çamurdan oyuncakları vardı çocukluğumun
hiç oynayamadığım
yağmur yağdı eridi
çocukluğum eridi
bir masal vardı
kahramanı çocukluğumdu
kırmızı başlığım hiç olmadı
bir yolu vardı çocukluğumun
babam kaldı orda
son yolculukta.
08.12.2007
|
|
