 |
|
Affedemiyorum…
“Beklentisiz sevdiğim insanlardan “kazık” yiyince, “kazık atmak” yerine onları yok saymam” Kemal Hamamcıoğlu’nun yeni yazısı… AFFEDEMİYORUM… Bir limitim var. O limiti aşınca insanlar, affedemiyorum onları. İlişkiyi tamamen kesiyorum. Arkadaş ilişkilerimin, ailevi ilişkilerimin bir bölümünü sonlandırma nedenim de bu. Beklentisiz sevdiğim insanlardan “kazık” yiyince, “kazık atmak” yerine onları yok saymam bundan. Affetmek en büyük “erdem” kabul. Ama hayat bu kadar basit değil. Issız kapkaranlık bir yolda, önünü göremiyorken elini tutmayan insanları, güneşli bir günde denize karşı, yeni umutlarına, mutluluklarına dahil etmek nedensiz. Sevginin “kan bağı” nın önünde olduğunu çok erken öğrendim. Bu yüzden affetme limitim daraldı. Kötü gününde yanında olan insanlar eğer senin acılarına ortak oluyorsa gerçek sevgi bu demek. İyi gününde herkes yanında. Sahte ilişkilere tahammülüm yok. Bir yazar arkadaşım. Kitabıyla ilgili bir çalışma da yakını olan dostlarından yardım istemiş. “Yakın”ı olan arkadaşları yanında olmamış bu süreçte. Peki arkadaşım ne yaptı kitapları yüz binler satarken şimdi, o “arkadaş”larının hepsinin ismini telefonundan silip; gereksiz 1, gereksiz 2 diye kaydetti. Bir zamanlar ismi olan “arkadaşlar”ı artık “gereksiz”. Telefonunu sık sık “gereksizler” arıyor. O da telefonları açmıyor. İki yıldır görüşmediğim bir “yabancı” nın mesajı tetikledi beni bunları yazmaya. Ne yaşadık, neden onu affedemiyorum bunlar bana kalsın. Şu kadarını diyebilirim: yaptıklarından, “yapamadıklarından” dolayı seni “affedemiyorum”. Sana en fazlası “mutluluklar diliyorum.” Kemal Hamacıoğlu kemal@cosmoturk.com |
