 |
|
Adeta
Ay'ın kara bulutları arkasına gizlendiği içine burukluğun hapis olduğu gecede yıldızları bulmak kadar zordur kafiye bulmak her hecede, hele bir de yağmur yağdı mı bütün her şeyi, güzel çirkin bütün duyguları karmakarışık olur adamın, bir a yazar siler bir b yazar beğenmez kağıdı buruşturur çöpe atar sonra kağıdı kalemi bırakır, gözlerini kapar sakinleşmeye çalışır ama olmaz o sırada odasının penceresine çarpan küçük ama güçlü yağmur damlaları dışarı çağırır adamı hemen kalkar yağmurluğunu aldığı gibi dışarı fırlar ıssız ama sesli sokaklara _sessizliği bozan yağmur damlalarıdır_ yürümeye başlar adeta bardaktan boşalırmışçasına yağan yağmura meydan okurmuş gibi, adam kendini vermiştir bir kere bütünleşmiştir yağmurla, karışık duyguları kalmamıştır artık otursa masaya binlerce şiir yazacak gibi hisseder, ama o vermiştir kendini yağmura sabaha kadar yürük o ıslak yollarda adeta hayata meydan okurmuş gibi... |